Ρόδι: Ο καρπός της υγείας και της αφθονίας

Της Ελένης Δασκαλάκη

Αυτή την εποχή, τα ζωηρόχρωμα κόκκινα σπυριά του ροδιού πρωταγωνιστούν στις γιορτινές σαλάτες –ή και σε άλλα γιορτινά φαγητά όπως το κρέας από κυνήγι, το χοιρινό ή το πιλάφι.

Και σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι που η παράδοσή μας ζητά να σπάσουμε ένα ρόδι στην πόρτα του σπιτιού μας την Πρωτοχρονιά. Και ακόμη περισσότεροι για να το έχουμε στο τραπέζι μας όλο το χειμώνα που είναι η εποχή του.

Τα οφέλη του ροδιού για την υγεία μας

Καθυστερεί τη γήρανση: Το ρόδι περιέχει μεγάλη ποσότητα αντιοξειδωτικών. Σύμφωνα με την κλίμακα της αμερικανικής υπηρεσίας γεωργίας σχετικά με την ικανότητά τους απορρόφησης των ελευθέρων ριζών (ORAC scale - Oxygen Radical Absorbance Capacity) ο χυμός του ροδιού έχει την αξιοσημείωτη αξιολόγησης των 2860 μονάδων. Γι’ αυτό και ο χυμός ροδιού αποτελεί βασικό συστατικό σε πολλές φυσικές κρέμες αντιγήρανσης.

Προστατεύει τα νεφρά: Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Renal Failure έδειξε πως το εκχύλισμα του ροδιού προλαμβάνει τις βλάβες των νεφρών και τα προστατεύει από τις επικίνδυνες τοξίνες του περιβάλλοντος.

Προστατεύει και αναγεννά το ήπαρ: Άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Toxicology and Industrial Health έδειξε άλλη μια πολύτιμη για την υγεία μας δράση του χυμού του ροδιού: όχι μόνο προστατεύει το συκώτι αλλά βοηθά επίσης στην αναγέννησή του όταν έχει υποστεί βλάβες.

Ενισχύει το ανοσοποιητικό: Το ρόδι περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C που είναι γνωστό πως ενισχύει το ανοσοποιητικό και συμβάλει στη γρηγορότερη ανάρρωση από ιώσεις.

Δρα κατά των αλλεργιών: Το ρόδι παρουσιάζει μεγάλη περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες, ουσίες που μειώνουν τη βιοχημική διαδικασία που σχετίζεται με την εμφάνιση αλλεργιών.

Προστατεύει κατά της καρδιοπάθειας: Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Atherosclerosis δείχνει πως το ρόδι βελτιώνει την ικανότητα του οργανισμού για τη σύνθεση χοληστερόλης και καταστρέφει τις ελεύθερες ρίζες στο αγγειακό σύστημα.

Προστατεύει από διάφορες μορφές καρκίνου: Έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Translational Oncology υποδεικνύει πως ο χυμός και το εκχύλισμα του ροδιού εξουδετέρωσαν στη διαδικασία πειραμάτων καρκινικά κύτταρα που ευθύνονταν για τον καρκίνο του προστάτη. Άλλη επιστημονική ομάδα μελέτησε την επίδραση του ροδιού και των συστατικών του (λουτεολίνη, ελλαγικό οξύ και πουνικικό οξύ) κατά του καρκίνου του μαστού. Στα αποτελέσματά τους που δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Breast Cancer Research and Treatment, ανέφεραν πως θα μπορούσε το ρόδι να είναι μια αποτελεσματική τροφή για την πρόληψη της εξάπλωσης του καρκίνου.

Ρυθμίζει την αρτηριακή πίεση: Ο χυμός του ροδιού εξετάστηκε σε έρευνα σχετικά με τη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και βρέθηκε πως το εκχύλισμά του μπορεί να βοηθά τον έλεγχό της, σύμφωνα με προκαταρκτική έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Plant Foods for Human Nutrition.

Παρότι σε πολλές από τις παραπάνω έρευνες και αναφορές, η δράση του ροδιού δεν είναι επιστημονικά επιβεβαιωμένη, το σίγουρο είναι πως το ρόδι έχει αντιοξειδωτική δράση και περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμινών και μετάλλων (Α, C, Ε, φυλλικό οξύ, σίδηρο, κάλιο και φυτικές ίνες) ενώ παράλληλα δίνει ελάχιστες θερμίδες.

Απολαύστε το τώρα που είναι η εποχή του στα φαγητά και τις σαλάτες, σαν σνακ ή πιο εύκολο, πιείτε το χυμό του σκέτο ή ανάμικτο με χυμό πορτοκαλιού, καρότου ή/και μήλου. 
πηγή

Τα βότανα και η σημασία τους για την υγεία

Ο Δρ. Αντώνιος Ε. Κουτελιδάκης, Επιστήμων Τροφίμων & Διατροφής, Μεταδιδακτορικός Ερευνητής της Μονάδας Διατροφής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Επιστήμης Τροφίμων & Διατροφής Ανθρώπου) και Διδάσκων διατροφής ανθρώπου (Τμήμα επιστήμης τροφίμων και διατροφής) στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μιλά για την ευεργετική επίδραση των βοτάνων στην ανθρώπινη υγεία.

πηγή

Κύπριος ιατρός ισχυρίζεται ότι θεραπεύει τον καρκίνο – Δείτε τι παραθέτει ως πειστήριο

Εφαρμόζει φυσικές μεθόδους θεραπείας του καρκίνου, όπως υποστηρίζει και μπόρεσε ακόμη και να καταστρέψει ολοκληρωτικά καρκινικά γονίδια πελατών του. Ο Δρ Ηλίας Πετάης, Καρδιoχειρουργός εφαρμόζει μία φυσική θεραπεία για τον καρκίνο και υποστηρίζει ότι σε αντίθεση με τις χημικές μεθόδους καταπολέμησης της ασθένειας, η δική του τακτική δρα πιο αποτελεσματικά, σε σημείο μάλιστα που μπορεί να καταπολεμήσει πλήρως τα καρκινικά γονίδια.
Μάλιστα ο Ηλίας Πεταής, παρουσιάζει τα αποτελέσματα της εξέτασης πελατών του, από το Ογκολογικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου, τα οποία υποδεικνύουν, την αποτελεσματικότητα της θεραπείας που χορήγησε σε δύο περιπτώσεις.
Στην πρώτη περίπτωση, ασθενής 43 ετών, η οποία άρχισε να επισκέπτεται τον Δρ Ηλία Πεάη, από τις 19 Νοεμβριου του 2010 με ύποπτο όγκο στο Δεξιό Μαστό και πριν βγουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων της για βιοψία άρχισε να της χορηγεί τη θεραπεία.
Είχε είδη χάσει 7 κιλά. Στις 5 ημέρες, όπως υποστηρίζει, άρχισαν να υποχωρούν οι κομμάρες και άνοιξε η όρεξη της. Όταν το αποτέλεσμα βγήκε θετικό μετά από 10 ημέρες, προχώρησαν σε περαιτέρω εξετάσεις, οι οποίες υπέδειξαν πολλαπλές μεταστάσεις στο συκώτι.

Η θεραπεία συνεχίστηκε, ενώ περί τα τέλη Δεκεμβρίου του 2010, μετέβη στο Ογκολογικό Τμήμα της Τράπεζας Κύπρου για εξετάσεις.Είχε ήδη πάρει κιλά, ενώ σταμάτησε να νιώθει κομμάρα. Μετά από τρείς βιοψίες, οι γιατροί του Ογκολογικού δεν έβρισκαν τίποτα και όπως αναγράφεται στην παθογοανατομική έκθεση που έγινε στις 23 Μαρτίου 2011, δεν ανιχνεύθηκαν σήματα, λόγω της καταστροφής του DNA.
Σε δεύτερη περίπτωση ασθενής χειρουργήθηκε το Ιούνιο του 2013 με όγκο στη Κοιλιά (λόγω υποτροπής), ο οποίος Ιστοπαθολογικά χαρακτηρίζεται ως Σάρκωμα. Μετά το Χειρουργείο στο ίδιο σημείο του σώματος του παρέμεινε μια μάζα περίπου μήκους 4,9 εκατ.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, επισκέφθηκε, όπως μας αναφέρει ο ίδιος το ιατρείο του, όπου του χορηγήθηκε η θεραπεία του Δρ Ηλία Πετάη για τον Καρκίνο.
Σε νέα εξέτασε που υποβλήθηκε τον Μάρτιο του 2014, διαπιστώθηκε ότι ο όγκος μειώθηκε σημαντικά, ενώ ο ασθενής συνεχίζει τη θεραπεία του, μέχρι σήμερα.
Ο Δρ Πετάης, ισχυρίζεται ότι η θεραπεία του για τον καρκίνο έχει να παρουσιάσει απτά αποτελέσματα, εντούτοις υπάρχουν πολλοί ιατροί οι οποίοι παρουσιάζονται πολέμιοι της μεθόδου του, υποστηρίζοντας ότι ο καρκίνος αντιμετωπίζεται σε κάποιες περιπτώσεις, μόνο με τις εγκεκριμένους από τον ιατρικό κόσμο θεραπείες που εφαρμόζονται κυρίως με τη χορήγηση χημικών φαρμάκων.

Το τηλέφωνο του είναι 00357 99372288 και το mail του drpetais@gmail.com

ΘΑ ΦΑΕΙ ΣΟΥΤ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ! 
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ,,,ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ Ο ΚΑΘΕ ΓΙΑΤΡΟΥΔΑΚΟΣ! 

Η φόρμουλα περιλαμβάνει σταγόνες από εκχυλίσματα βοτάνων, κάψουλες, σκόνη φυτική και μια ένεση μια φορά μόνο.

ΦΥΤΟ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟ 98% ΤΩΝ ΚΑΡΚΙΝΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΣΕ 16 ΩΡΕΣ! ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ!

Οι επιστήμονες προσπαθούν συνεχώς και με αρκετούς τρόπους να καταφέρουν να θεραπεύσουν την επάρατη νόσο και να οδηγήσουν στο οριστικό τέλος του καρκίνου.

Σύμφωνα με επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στο έντυπο Life Science η αρτεμισινίνη, παράγωγο του «Sweet wormwood» ή του «Artemisia Annua», που χρησιμοποιούταν από την Κινεζική ιατρική μπορεί να «σκοτώσει» το 98% των καρκινικών κυττάρων εντός μόλις 16 ωρών.

αρτεμισία-αννούα«Οι κύριοι τύποι φαινολικών συστατικών στα περισσότερα από τα βότανα που ελέγχθησαν αναγνωρίστηκαν πρωταρχικά και αναλύθηκαν, περιέχοντας κυρίως φαινολικά οξέα, φλαβονοειδή, τανίνες, κουμαρίνες, λιγνάνες, κινόνες, στιλβένες και κουρκουμινοειδή. Τα συγκεκριμένα φαρμακευτικά βότανα έχουν εμφανίσει έως τώρα πολύ ισχυρότερη αντιοξειδωτική δράση και περιέχουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα φαινολικών συστατικών από τα κοινά φυτά και φρούτα. Τα Παραδοσιακά Κινεζικά φαρμακευτικά φυτά που σχετίζονται με αντικαρκινικές ιδιότητες μπορεί να αποτελούν πιθανές πηγές ισχυρών φυσικών αντιοξειδωτικών και ωφέλιμων παραγόντων αναστολής, καθυστέρηση ή αναστροφής της καρκινογένεσης (σ.σ. pentapostagma.gr – chemopreventive agents)» αναφέρει η επιστημονική ομάδα στην σύνοψη του άρθρου στο επιστημονικό περιοδικό Life Sciences.

Το εν λόγω βότανο, εάν χρησιμοποιηθεί από μόνο του, μειώνει τα καρκινικά κύτταρα κατά 28%, αλλά σε συνδυασμό με το σίδηρο η “Artemisia Annua” καταφέρνει να «εξολοθρεύσει» επιτυχώς τον καρκίνο. Παράλληλα, στα πειράματα που διενεργήθησαν η αρτεμισινίνη δεν προκαλούσε βλάβες στα υγιή κύτταρα του πνεύμονα.

Η αρτεμισινίνη χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν ως μία ισχυρή θεραπεία κατά της ελονοσίας. Πλέον, όμως, αποδεικνύεται ένας εξαιρετικός σύμμαχος στη μάχη κατά του καρκίνου.

Όταν οι επιστήμονες προσέθεσαν σίδηρο κατά τη διάρκεια της μελέτης, και στη συνέχεια τον «ενσωμάτωσαν» στους ιστούς του πνεύμονα και ειδικότερα στα καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα, η αρτεμισινίνη επιτέθηκε επιλεκτικά κατά των καρκινικών κυττάρων δίχως να προξενεί βλάβες στα υγιή κύτταρα..

“Εν γένει, τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι η αρτεμισινίνη σταματά επιτυχώς τον παράγοντα μεταγραφής E2F1 και παρεμβαίνει στην διαδικασία καταστροφής των καρκινικών κυττάρων, εννοώντας ότι παρουσιάζει έναν νέο τρόπο μεταγραφής βάσει του οποίου η αρτεμισινίνη ελέγχει την διαδικασία αναπαραγωγής και ανάπτυξης των καρκινικών κυττάρων”, ήταν το συμπέρασμα των ερευνών που διεξήχθησαν στο εργαστήριο μελετών κατά του καρκίνου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

πηγή

Δείτε έναν τρόπο για να αποκήσετε ανοσία στον καρκίνο!

Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα.

Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά…. βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης…. από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση. Όταν ένας δυτικός γιατρός επισκέφθηκε τους Χούνζα, του προσέφεραν βερίκοκα και αυτός έφτυνε τα κουκούτσια. Έτσι του είχανε μάθει. Οι Χούνζα έκαναν όλοι έναν μορφασμό αηδίας.

Πέταγε το καλύτερο.

Θυμηθείτε. Το κουκούτσι από το βερίκοκο είναι πάρα πολύ πικρό.

Θυμηθείτε! Το πικρό είναι αναγκαίο για τον καρκίνο.

Θυμηθείτε! Το πικρό ανοίγει την όρεξη και πολλοί καρκινοπαθείς δεν έχουν όρεξη και πεθαίνουν από καχεξία (υπερβολικό αδυνάτισμα)..

Θυμηθείτε! Το κουκούτσι από το βερίκοκο έχει βιταμίνη Β17.

Θυμηθείτε! τα παλικάρια των φαρμακευτικών έθαψαν την εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης στο πεδίο του καρκίνου και εκ. άνθρωποι θα πεθάνουν άδικα (Otto Warburg).

Τι έγινε μετά; Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο – είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς.

Η ουσία που ανακάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λεατρίλη ή βιταμίνη Β17.

Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε. Τι θα κάνατε εσείς και εγώ αν ακούγατε τέτοια καλό νέο; Δεν θα πηδάγατε από τη χαρά σας;

Ο καρκίνος ήταν τελειωμένος. Αμ δε. Το χρήμα βασιλεύει. Πήγε λοιπόν στους ανωτέρους του και τους είπε τα ευχάριστα νέα. Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα. Τι θα κέρδιζαν αυτοί με την αντικαρκινική αυτή ουσία προσβάσιμη στον καθένα; Θα έχαναν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν τα κέρδη τους ανέρχονται σε πολλά δις μόνο από την Ελλάδα, φανταστείτε τι γίνεται σε όλο τον πλανήτη. Άλλωστε τα μέλη του Δ.Σ. του Μεμόριαλ ήταν όλοι αντιπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών[3].

Του είπαν λοιπόν να συνεχίσει τα πειράματα και να αποδείξει πως ήταν λάθος. Το ακούτε ΛΑΘΟΣ. Οι διαδικασίες τροποποιήθηκαν και σχεδιάστηκαν με σκοπό να αποτύχουν και τελικά απέτυχαν.

Αντικατέστησαν τον Σιγκουίρα με έναν κτηνίατρο, ο οποίος χορήγησε στα πειραματόζωα διαφορετική δόση από αυτή που χορηγούσε ο Ιάπωνας επιστήμονας και τα πειραματόζωα πέθαναν. Τα αποτελέσματα αυτού του ψευδοπειράματος δόθηκαν στη δημοσιότητα. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη αναμένονται. Δεν αποδείχθηκε!

Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.

Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εδώ παίζονταν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Βγήκε και κατήγγειλε ευθαρσώς τη μεγάλη απάτη. Τιμή στον θαρραλέο δημοσιογράφο. Τιμή στο Σιγκουίρα. Τιμή στον Κρεμπς που βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο στη μάχη κατά του για τον καρκίνου. Από τις Eλληνικές εφημερίδες μόνο “Το Βήμα” ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του θέματος. Ποιος Έλληνας γνωρίζει αυτή την μεγάλη απάτη (σύμφωνα με τον Μοςς);;;

Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:

α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,

β) βελτίωσαν την γενική υγεία,

γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,

δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,

ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου

Επίσης η πρώτη επίσημη τονίζω επίσημη αναφορά του Μεμόριαλ υπογράμμιζε με ιδιαίτερη έμφαση τα θετικά πλεονεκτήματα της Β17. Μετά έπεσε γραμμή[4]. Ξέρετε εσείς… Γραμμή και την ακολούθησαν άπαντες.

Χρειάζονται περισσότερες αποδείξεις!. Δεν αποδείχθηκε! Απορώ! Γιατί να μην βάζουμε ένα ερωτηματικό όταν ακούμε αυτό το μονότονα επαναλαμβανόμενο μότο των φαρμακευτικών.

Θυμηθείτε! Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα στο μανάβη της γειτονιά σας έχουν την ίδια αξία με τα κουκούτσια από τα βερίκοκα των Χούνζα.

Αν λοιπόν αυτοί οι “κύριοι” έσβησαν έναν ερευνητή του κύρους του Κανεμάτσου Σιγκουίρα, που γι αυτόν είχε ειπωθεί από τον αντιπρόεδρο του Μεμόριαλ, ότι είναι ευρέως γνωστός στον κόσμο της έρευνας και ότι οι συνάδελφοί του ερευνητές τον εκτιμούν απεριόριστα. Αν αυτοί οι κύριοι δολοφονούν τους γιατρούς στη Χιλή και αλλού, καταλαβαίνουμε όλοι πως ο πραγματικός καρκίνος για την υγεία της ανθρωπότητας βρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των φαρμακευτικών εταιριών.

Δεν μιλάμε βέβαια για Ελληνικές μικρές εταιρίες, αλλά για σύγχρονα πολυεθνικά θηρία., που επιβάλλουν την άποψή τους με χημειοθεραπείες.

Όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί από τις Φαρμακοβιομηχανίες τα μαρτύρια της κόλαση:

Γραμμικούς επιταχυντές κοβάλτια, χημειοθεραπείες, εξορκισμούς, για να φύγει ο δαίμονας καρκίνος, διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο πανικό, – σωστό θρίλερ. Τώρα το νικήσαμε, δεν αναφέρουμε ούτε το όνομά του και χτυπάμε ξύλο, όταν ακούμε τη λέξη καρκίνος.

Βέβαια τα κυτταροτοξικά φάρμακα, ακτινοβολίες κ.λ.π., είναι γνωστό – και κανείς δεν το αρνείται-, ότι προκαλούν καρκίνο. Είναι δηλαδή βασικές αιτίες ανάπτυξης καρκίνου. Ο άρρωστος όμως, έκανε ότι ορίζουν η φαρμακοβιομηχανίες: Καλό για την τσέπη τους, κακό για τον άρρωστο.

Μην ξεχνάτε: Τα όρια της τσέπης τους, είναι τα όρια της σκέψης τους.

Κουβέντα αυτοί για τη διατροφή. Ρωτήστε ένα γιατρό αν έχει κάτι διδαχτεί για τη διατροφή στις Ιατρική Σχολές. Οι φαρμακοβιομηχανίες θέλουν τον ιατρικό κόσμο στο σκότος της άγνοιας για τη διατροφή και υπερήφανο για τις φαρμακευτικές του γνώσεις σε σημείο, που να υποτιμά τη διατροφή, όπως στην περίπτωση του μυλωνά.

Κανόνας Νο1:

* Τρώτε πικρά, τρώτε βερίκοκα και τα κουκούτσια τους.

* Πίνετε χυμό από φύλλα ελιάς.

* Τρώτε ραδίκια και πίνετε το ζουμί τους με λεμόνι κάθε μέρα.

* Τρώτε αγκινάρες (πικρές).

* Πίνετε ζουμί από άγριες αγκινάρες (πολύ πικρό), Βολβούς (πικρό) ή Γαϊδουράγκαθο (silybuns marianum), αυξάνει την παραγόμενη:

υπεροξειδάση: Εξαιρετικό τονωτικό – αποτοξινωτικό για όλες τις παθήσεις του συκωτιού.

Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή των καλύτερων Γερμανών γιατρών, της περίφημης Επιτροπής Ε.

Η Επιτροπή Ε, κατατάσσει τα πικρά βότανα ως εξής:

* (1) κάσσια (quassia amara)

* (2) γεντιανή

* (3) άγρια αψιθιά.

* (4) Φλοιός Gonolobus cocdurango,

* (5) Centantium pulchellum

* (6) cot αρπαγόφυτο (από την έρημο Καλαχάρη της Αφρικής (το βρίσκετε στα φαρμακεία).

* (7) φλούδα νεραντζιού.

* (8) γαϊδουράγκαθο (cnicus benediktus).

* (9) Ραδίκι.

* (10) κανέλα.

* (11) κόλιανδρος.

Οι πικρές αυτές τροφές ανοίγουν την όρεξη. Ο καρκινοπαθής συνήθως δεν έχει όρεξη και πεθαίνει από καχεξία. Διεγείρουν την ορμόνη γαστρίνη, που με τη σειρά της διεγείρει την παραγωγή και την απελευθέρωση υδροχλωρικού οξέως. Όλοι το γνωρίζουν: Τα πικρά βοηθούν στην όρεξη.

Αν το σώμα μας έχει μετατραπεί σε ζαχαροπλαστείο, από τα πολλά γλυκά, ποτά, πατάτες κ.λ.π., {όλα αυτά μετατρέπονται σε γλυκόζη) και συγχρόνως έχουμε απορρίψει την πικρή γεύση, δεν θα πάθουμε καρκίνο; Το κλειδί είναι η ισορροπία (ομοιόσταση στην ιατρική γλώσσα).

briefingnews.gr

4 βότανα στα οποία υποκλίνεται η επιστήμη!

Ο γεωπόνος Ιγν. Ζαχαρόπουλος, που αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη των βοτάνων με ειδικές σπουδές και επίδοση στους κλάδους χημείας και βιολογίας που σημαίνει ότι αναφέρει είναι τεκμηριωμένο λέει ότι όλα τα βοτάνια της Ελληνικής χλωρίδας έχουν θεραπευτικές ιδιότητες. Για τέσσερα βοτάνια το φασκόμηλο, το ταραξάκο ή πικροράδικο και δύο καλλιεργούμενα το μαϊντανό και το λάχανο, αναφέρεται με θαυμασμό.
Για να τα δούμε με συντομία ένα-ένα:
 
Μαϊντανός ο θαυματουργός.
«Υποκλίνομαι μπρος στο μαϊντανό» λέει ο Ιγν.Ζαχαρόπουλος, θέλοντας να τονίσει πόσο ωφέλιμος είναι για την υγεία μας. Το χρησιμοποιούμε στις σαλάτες, στις σάλτσες και σχεδόν σε όλα τα φαγητά. Παρομοιώδεις είναι η φράση «είσαι μαϊντανός» που λένε για όσους ανακατεύονται με όλα. Είναι από τα λίγα βότανα με πάρα πολλές θεραπευτικές ιδιότητες, γι’ αυτό ονομάζεται «λαχανικό της υγείας». Είναι το πετροσέληνο, το αγαπημένο βοτάνι του Ιπποκράτη με το οποίο θεράπευε πολλές αρρώστιες. Περιέχει πολλές βιταμίνες και μέταλλα, όπως βιταμίνες A, B, C και μέταλλα σίδηρο, μαγνήσιο, ιώδιο, φώσφορο, μαγγάνιο, κάλιο, νάτριο, θείο, χλώριο, κοβάλτιο.
Ο κατάλογος των ασθενειών που κάνει καλό μεγάλος. Εμείς θα αναφερθούμε σε μερικές. Ο μαϊντανός είναι αφάνταστα πολύτιμος στα νεφρά και στην κύστη. Με την πολυουρία διώχνει τις πέτρες. Είναι αντισηπτικό του αίματος, προληπτικό του καρκίνου, συνίσταται κατά του εντέρου και της υδρωπικίας. Είναι τονωτικός, χωνευτικός, αντιπυρετικός, κατά των πρησμένων αδένων, κατά των αποστημάτων, του στήθους, κατά του άσθματος και των πνευμονικών παθήσεων. Ευεργετικός στο συκώτι, διεγερτικός, ορεκτικός κ.ά. Στα μικρά πουλιά είναι δηλητηριώδες και στον παπαγάλο θανατηφόρος. Με τη συμβουλή του γιατρού πρέπει να το τρώνε οι εγκυμονούσες γιατί μπορεί να προκαλέσει αποβολή. Ο μαϊντανός ενισχύει τη μνήμη όμως πρέπει να προσέχουμε γιατί η ρίζα του φυτού περιέχει «Απιόλ» και σε μεγάλες δόσεις φέρνει ζαλάδες.

Το λάχανο.
Έχει απίστευτες θεραπευτικές ιδιότητες. Άριστο θεραπευτικό του έλκους στομάχου και δωδεκαδαχτύλου. Θεραπευτικό των παθήσεων του στήθους, και του άσθματος. Μαλακώνει τον βήχα, κατά του βραχνιάσματος και των βρογχικών. Αντισκορβουτικό, τονωτικό, αποσυμφορεί τις αρτηρίες, ανακουφίζει πόνους αρθριτικών, ρευματισμών, κατά των εγκαυμάτων, της νευραλγίας του προσώπου, τον πονοκέφαλο. Βοηθά το ερυσίπελα και ανοίγει τους καλόγερους. Το λάχανο είναι τροφή φάρμακο. Να θυμάστε πάντα ότι τα λαχανικά και τα φρούτα πρέπει να μην είναι φορτωμένο με ραντίσματα και λιπάσματα.

Το φασκόμηλο ή Αλισφακιά. 
Οι Άραβες λένε γι΄ αυτό το ξεχωριστό βοτάνι: «πως μπορεί να πεθάνει ένας άνθρωπος που έχει στον κήπο του μια φασκομηλιά». Το φασκόμηλο πίνετε σαν αφέψημα ή έγχυμα με μέλι.
Είναι κατά του κρυολογήματος, των ρευματισμών, του ερεθισμένου λαιμού, της νευροπάθειας, της ατονίας του στομάχου και των εντέρων, της αμηνόρροιας, δυσμηνόρροιας και λευκόρροιας. Είναι επίσης αντιπυρετικό, διεγερτικό-δυναμωτικό, αποχρεμπτικό και απολυμαντικό. Αυτές είναι μερικές από τις πολλές ευεργετικές του ιδιότητες. Είναι επίσης ενισχυτικό της μνήμης.

Ταραξάκο ή πικραλίδα ή δόντι του λιονταριού.
Το κατεξοχήν φυτικό φάρμακο του συκωτιού και της χολής.
Είναι επίσης διουρητικό, στομαχικό, τονωτικό, αντισκορβουτικό, καθαριστικό του αίματος, καθαρτικό, κατά του βήχα, των φλεγμονών του στήθους, ελαττώνει τη χοληστερίνη, κατά του διαβήτη, και το πιο σημαντικό ενισχύει τη μνήμη. Περιέχει βιταμίνες και σχεδόν όλα τα μέταλλα. 

πηγή

Αρρώστιες που οφείλονται σε έλλειψη βιταμινών και χημικών στοιχείων

Αρρώστιες και παθήσεις που οφείλονται σε έλλειψη βιταμινών από τον ανθρώπινο οργανισμό

Βιταμίνη Α: Η έλλειψή της προξενεί αλλοιώσεις των επιθηλιακών κυττάρων, ατροφικές. Νυκταλωπία. Ξηροφθαλμία. Βλάβες δερματικές. Είναι η βιταμίνη της αυξήσεως. Η βιταμίνη αυτή είναι κατά της αναιμίας, κατά του αρθρίτη και κατά του κατάρρου. Καθαρίζει το αίμα και το δέρμα από τα εξανθήματα και ελαττώνει την οξύτητα.

Φυτά που έχουν αρκετή βιταμίνη Α : Σπανάκι, Σαλατικά, Νεροκάρδαμο, Λάχανο, Καρότα, Τομάτα, Μαρούλι, Πικραλίδα (Ταραξάκο).

Βιταμίνη Β1: Στην έλλειψη της βιταμίνης αυτής οφείλεται η αρρώστια «Μπέρι-Μπέρι».
Φυτά με αρκετή βιταμίνη Β: Τα σιτηρά — οι σπόροι τους ακέραιοι — Τα φασόλια, η φακή, τα λαχανικά.

Βιταμίνη Β2: Η έλλειψή της συντελεί σε γενική αναιμία, Δερματίτιδες, Φωτοφοβία, Μη κανονική θρέψη.
Βρίσκεται στη Τομάτα, στο Σπανάκι, στα Καρότα, στα Πορτοκάλια, στις Πατάτες, στα Σταφύλια.


Βιταμίνη Β6: Η έλλειψη της προκαλεί σοβαρές ανωμαλίες στο «Μεταβολισμό ορισμένων αμινοξέων». Αβιταμίνωση σπάνια, προκαλεί σπασμούς, δερματίτιδα, γαστροεντερίτιδα.
Το ψωμί από πλήρες σιτάρι έχει βιταμίνη 6 και ακόμη Βιταμίνη Β1 B2, E και Νίκοτινικό οξύ — παράλληλα στο ασβέστιο και στο σίδηρο.

Βιταμίνη Β12: Η έλλειψή της παρατηρείται όταν δεν παίρνεται αρκετή απέξω με τις τροφές, αλλά και όταν υπάρχουν γαστροεντερικές διαταραχές. Ακόμη τα παράσιτα των εντέρων εμποδίζουν την απορρόφηση της.
Τα συμπτώματα που παρουσιάζει η έλλειψη της Βιταμίνης αυτής, είναι ίδια με εκείνα που παρατηρούνται στις περιπτώσεις κακοήθους αναιμίας: Πόνοι στο στόμα και στη γλώσσα. Δυσπεψία, Μετεωρισμός μετά το φαγητό, (Φούσκωμα). Και ακόμη, δύσπνοια, παλμοί, κόπωσης, νευρίτης, διαταραχές εγκεφαλικές. Απώλεια μνήμης, ανησυχία, βραδύνοια. Ευτυχώς, ότι η ποσότητα, πού χρειάζεται για τη θεραπεία είναι πολύ μικρή.
Η Βιταμίνη αυτή είναι κατά της πολυνευρίτιδος. Κατά του αλκοολισμού. Κατά των νευρολογικών διαταραχών. Κατά τού διαβήτη και κατά της ημικρανίας.
Αυτή η Βιταμίνη δεν υπάρχει στα λαχανικά. Μόνο στα δημητριακά βρίσκεται σε πολύ μικρές ποσότητες (υπάρχει στο συκώτι, στα νεφρά και στην καρδιά και σε μικρότερες ποσότητες, στα ψάρια, στον κρόκο του αυγού και στο τυρί).

Βιταμίνη Γ: Η έλλειψη της Βιταμίνης αυτής έχει ως συνέπεια την εμφάνιση της ασθένειας του «Σκορβούτου». Ιδιαίτερα, στα βρέφη η έλλειψη αυτής της βιταμίνης, φέρνει ανορεξία, απώλεια βάρους, πόνους στις αρθρώσεις, πρηξίματα και αιμορραγία στα ούλα.
Βρίσκεται σε πολλά λαχανικά και ιδιαίτερα στα λεμόνια και στα πορτοκάλια. Ακόμη, βρίσκεται στην Πικραλίδα (Ταραξάκο).

Βιταμίνη Δ: Η έλλειψή της καταλήγει στο Ραχιτισμό, στη μη κανονική ανάπτυξη των οστών.
Η Βιταμίνη αυτή συντελεί στη σταθεροποίηση του φωσφόρου και του ασβεστίου μέσα στον οργανισμό.
Βρίσκεται στο λάδι των καρυδιών, στο λάδι της καρύδας και στο κρόκο του αυγού (κυρίως όμως στο μουρουνέλαιο).

Βιταμίνη Ε: Η έλλειψη της είναι κατά της αναπαραγωγής, συντελεί στη στείρωση. Αυτή η βιταμίνη ρυθμίζει και διατηρεί τη λειτουργία όλων των μυών και του μυοκαρδίου.
Βρίσκεται στα φύτρα του σταριού, του καλαμποκιού και στο κανναβούρι. Στα Μαρούλια και στα Φυτικά λίπη. Τα λαχανικά γενικότερα, έχουν βιταμίνη Ε.

Βιταμίνη Κ: Είναι βιταμίνη αντιαιμορραγική. Είναι η Βιταμίνη της «πήξεως» του αίματος.
Βρίσκεται σε αρκετή ποσότητα στο Τριφύλλι, στο Σπανάκι, στο Λάχανο.

Βιταμίνη Π: Η έλλειψή της εμποδίζει τη διαπερατότητα των τριχοειδών αγγείων και προξενεί το εύθραυστο των αγγείων αυτών. Εμποδίζει την παράταση της ζωής.
Η Βιταμίνη αυτή είναι κατά της αιμορραγίας, κατά της υπερτάσεως του αίματος. Κατά του διαβήτη, κατά των ρευματισμών της καρδιάς και κατά της χρόνιας νεφρίτιδας.
Βρίσκεται στα λεμόνια και στην πιπεριά και είναι μάλιστα πιο δυνατή σε ενέργεια από την Βιταμίνη Γ.

Νικοτινικό οξύ (παράγων Ρ.Ρ.). Η έλλειψη της Βιταμίνης αυτής προξενεί την αρρώστια της «Πελλάγρας».
Υπάρχει στο ψωμί από πλήρες στάρι (στα ψάρια, στο συκώτι, στη μαγιά). Η θεραπεία επιτυχαίνει μαζί με Βιταμίνες του συμπλέγματος Β.

Παντοθενικό οξύ: Η έλλειψη αυτής της βιταμίνης φέρνει αλλοιώσεις των ιστών του επιθηλίου των βλεννογόνων με το αποτέλεσμα, την ελάττωση της αντιστάσεως κατά των μολύνσεων. Είναι Βιταμίνη του συμπλέγματος Β απαραίτητη για το σχηματισμό και την κανονική λειτουργία των ιστών.
Η Βιταμίνη αυτή υπάρχει γενικότερα στα φυτά.

Αρρώστιες και παθήσεις που οφείλονται σε έλλειψη χημικών στοιχείων από τον ανθρώπινο οργανισμό

Νατρίου: Αδυναμία, Ναυτία, Απάθεια, Πτώση πιέσεως του αίματος, Κράμπες.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Νάτριο: Ταραξάκο, Καρότο, Λάχανο, Μαϊντανός, Πορτοκάλια.

Καλίου: Χαλάρωση μυών, Βλάβη μυοκαρδίου, Παράλυση εντέρων, πτώση πιέσεως αίματος. Νευρασθένεια, Εγκεφαλική αναιμία, απώλεια ενέργειας, έλλειψη συγκεντρώσεως.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό κάλιο: Νεροκάρδαμο, Ταραξάκο, Χαμόμηλο, Καρότο, Σέλινο, Λάχανο, Μαϊντανός, Σταφύλια. Οι ρίζες των φυτών και οι σπόροι τους (σε χλωρή ή ξερή κατάσταση).

Μαγνησίου: Πόνοι διάφοροι, Κράμπες, Παραλύσεις. Κακή λειτουργία των νεύρων.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό μαγνήσιο: Βερμπάσκο, Καρότο, Καρότου φύλλα, Μαϊντανός.

Μαγγανίου: Αλλαγή ερεθιστότητος του νευρικού συστήματος και των μυών (Κράμπες) βαρύτερης μορφής. Κακή ανάπτυξη και κατάσταση του δέρματος, των τριχών, των νυχιών, Υποθερμία, Κακή αξιοποίηση της τροφής. Εναπόθεση ασβεστίου στα αγγεία του αίματος. Καθυστέρηση αναπτύξεως.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Μαγγάνιο : Σπαράγγι, Παντζάρια, Καρότα, Κουνουπίδι, Μαρούλι, Μαϊντανός, Σπανάκι, Ταραξάκο.

Ασβεστίου: Κακή ανάπτυξη των οστών. Καρδιακή ανεπάρκεια, Κράμπες, υπερευερεθιστότης του νευρικού συστήματος και των μυών.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό ασβέστιο: Τουσιλάγκο, Πλαντάγκο, Χαμόμηλο, Αγκινάρα, Καρότο, Λάχανο, Σπανάκι, Ρεπάνια, Μάλαθρο, Πράσα.

Σιδήρου: Μικροκυτταρική και υποχρωμική αναιμία. Ελάττωση του όγκου των ερυθρών αιμοσφαιρίων και της αιμοσφαιρίνης.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Σίδηρο : Λάππα, Φράουλα, Βερμπάσκο, Ταραξάκο, Τσουκνίδα, Σπανάκι, Σπαράγγια, Καρότα, Μαϊντανός, Πορτοκάλια, Κριθάρι.

Χλωρίου: Καθυστέρηση αναπτύξεως, Αδυναμία μυών
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Χλώριο : Καρότο, Κριθάρι, Μαϊντανός, Σύκα, Αμύγδαλα.

Ιωδίου: Ανώμαλη λειτουργία θυρεοειδών αδένων. Η έλλειψη ιωδίου στα παιδιά εμποδίζει την ανάπτυξη τους.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Ιώδιο: Νεροκάρδαμο, Σκόρδο, Καρότο, Σπανάκι, Φράουλες, Μαρούλια, Κρεμμύδια, Μαϊντανός. Πράσα, Τομάτες, Σταφύλια.

Φωσφόρου: Έλλειψη φωσφόρου δεν παρατηρείται. Πάντως ο Φωσφόρος είναι απαραίτητο συστατικό των οστών. Σε ειδική περίπτωση μπορεί να ληφθεί από τα φυτά.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό Φώσφορο : Ταραξάκο, Νεροκάρδαμο, Αγκινάρα, Καρότο, Σέλινο, Λάχανο, Κριθάρι, Μαϊντανός, Σταφύλια.

Θείου: Έλλειψη θείου δεν παρατηρείται. Πάντως είναι συστατικό των μαλλιών. Σε ειδική περίπτωση μπορεί να ληφθεί από τα φυτά.
Φυτά πού περιέχουν αρκετό θειάφι: Σέλινο, Νεροκάρδαμο, Κρομμύδι, Καρότο, Λάχανο, Μαϊντανός.

Πηγή: Σύγχρονη πλήρης θεραπευτική με τα βότανα-Ιγνατίου Μ. Ζαχαρόπουλου-Εκδόσεις Ψίχαλου-Τρίτη έκδοση-Αθήναι

Φρούτα και λαχανικά θεραπεύουν όργανα του σώματός μας που έχουν το ίδιο σχήμα

​Το χειρόγραφο-βιβλίο Ευρωπαίων και Οθωμανών ερευνητών γύρω από τη βοτανολογία και τις θεραπείες διαφόρων παθήσεων χρησιμοποιώντας βότανα αναφέρει ότι κάθε φρούτο και λαχανικό έχει μια συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση (μοτίβο – σχήμα) που μοιάζει με ένα από τα όργανα του σώματος μας, και ότι αυτό το μοντέλο λειτουργεί ως ένα σήμα ή μήνυμα που λέει ότι το ανάλογο φρούτο ή λαχανικό θα ωφελήσει το ανάλογο όργανό μας.
Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει ότι η αρχαία «Διδασκαλία των υποσημειώσεων» είναι εκπληκτικά ακριβής. Γιατί αυτή η, τόσο ζωτικής σημασίας, γνώση, παραμένει κρυφή;



Τα Κόκκινα Φασόλια (Kidney beans) (Kidney = Νεφρό): πραγματικά μπορούν να θεραπεύσουν και να βοηθήσουν στη διατήρηση της καλής νεφρικής λειτουργίας – και μοιάζουν ακριβώς όπως τα ανθρώπινα νεφρά.
Το Καρύδι: μοιάζει με έναν μικρό εγκέφαλο, ένα αριστερό και ένα δεξί ημισφαίριο, τον άνω και κάτω εγκέφαλο και την παρεγκεφαλίδα. Ακόμα και οι ρυτίδες ή οι πτυχώσεις στο καρύδι είναι ακριβώς όπως ο φλοιός του εγκεφάλου μας. Γνωρίζουμε σήμερα ότι τα καρύδια βοηθούν στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και την εγκεφαλική λειτουργία.



Το Καρότο: Η διατομή του καρότου μοιάζει με το ανθρώπινο μάτι. Η κόρη, η ίριδα και οι ακτινοβολούσες γραμμές μοιάζουν ακριβώς όπως το ανθρώπινο μάτι. Η επιστήμη παραδέχεται σήμερα ότι τα καρότα ενισχύουν σε μεγάλο βαθμό τη ροή του αίματος στα μάτια και ενισχύουν γενικά την λειτουργία των ματιών.



Το Σέλινο: μοιάζει με τα οστά. Το σέλινο στοχεύει ειδικά στην ενδυνάμωση και την αντοχή των οστών. Τα οστά είναι φτιαγμένα με 23% Νάτριο και αυτό το τρόφιμο-λαχανικό εμπεριέχει 23% Νάτριο. (Σύμπτωση;;;) Αν δεν έχετε αρκετό νάτριο στη διατροφή σας, το σώμα τραβά από τα οστά, καθιστώντας τα αδύναμα. Τα τρόφιμα με νάτριο, όπως το σέλινο τροφοδοτεί με τα απαραίτητα, τις σκελετικές ανάγκες του σώματος.



Μανιτάρι: Εάν κόψουμε ένα μανιτάρι στη μέση βλέπουμε ότι μοιάζει με το ανθρώπινο αυτί. Τα μανιτάρια, έχει βρεθεί ότι, μπορούν να βοηθήσουν τη βελτίωση της ακοής, όπως ακόμη, τα μανιτάρια είναι ένα από τα λίγα τρόφιμα που περιέχουν βιταμίνη D. Η συγκεκριμένη βιταμίνη είναι σημαντική για υγιή οστά, η οποία ισχυροποιεί ακόμα και τα μικροσκοπικά οστάρια που βρίσκονται μέσα στο αυτί τα οποία μεταδίδουν τον ήχο προς τον εγκέφαλο.



Σταφύλια: Οι πνεύμονές μας αποτελούνται από «κλαδιά» αεραγωγών που ολοένα οδηγούνται σε λεπτότερους αεραγωγούς οι οποίοι τελειώνουν σε μικροσκοπικές δέσμες ιστών που ονομάζονται κυψελίδες. Αυτές οι κυψελίδες, οι οποίες μοιάζουν με τσαμπιά από σταφύλια , επιτρέπουν να περάσει το οξυγόνο από τους πνεύμονες στο αίμα. Μια διατροφή υψηλή σε φρέσκα φρούτα, όπως τα σταφύλια,(σταφυλοθεραπεία) έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα και το εμφύσημα. Οι σπόροι σταφυλιών περιέχουν επίσης μια χημική ουσία που ονομάζεται proanthocyanidin, η οποία φαίνεται να μειώνει τη δριμύτητα του αλλεργικού άσθματος.




Ginger (η πιπερόριζα): Αυτή συνήθως πωλείται στα σούπερ μάρκετ, και φαίνεται πως συχνά η εξωτερική της εμφάνιση μοιάζει με το στομάχι. Έτσι ενδιαφέρον είναι ότι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της είναι η υποβοήθηση της πέψης. Οι Κινέζοι την χρησιμοποιούν, για πάνω από 2.000 χρόνια, να ηρεμούν το στομάχι τους και για την θεραπεία της ναυτίας, ενώ είναι επίσης μια δημοφιλής θεραπεία για κινητικά προβλήματα-ασθένειες.



Γλυκοπατάτες: Οι γλυκοπατάτες μοιάζουν με το πάγκρεας και πράγματι επιφέρουν ισορροπία το γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών.

πηγή: elita.com.cy

Ραδίκι και τσουκνίδα στα φαρμακεία!

Λίγοι σήμερα θα μπορούσαν να φανταστούν ότι το «ταπεινό» ραδίκι- και συγκεκριμένα η ρίζα του -είναι φάρμακο για τη δυσπεψία και τις γαστρεντερικές διαταραχές, η πασίγνωστη τσουκνίδα αντιμετωπίζει την παρακράτηση υγρών και την υπερπλασία του προστάτη ενώ το παραδοσιακό βαλσαμόχορτο «συνταγογραφείται» πλέον για την κατάθλιψη. Κι, όμως, τα παραπάνω και άλλα φυτά υψηλού φαρμακευτικού ενδιαφέροντος- συνολικά τουλάχιστον σαράντα -τα οποία φυτρώνουν από μόνα τους στην ελληνική ύπαιθρο, έχουν λάβει τα τελευταία χρόνια από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων επίσημη άδεια κυκλοφορίας στα φαρμακεία, με παραδοσιακά τεκμηριωμένη αποδεκτή και ασφαλή χρήση! Εκεί, μπορεί κανείς να τα βρει με τη μορφή εκχυλισμάτων σε κάψουλα ή βάμματος, δισκίων και σιροπιών καθώς έχει καθοριστεί με ακρίβεια η συνιστώμενη δοσολογία για κάθε μία από τις παθήσεις και ασθένειες που αποδείχτηκε ότι αντιμετωπίζουν, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Τα παραπάνω αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επίκουρος καθηγητής του Φαρμακευτικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Προκόπιος Μαγιάτης, ο οποίος υπογραμμίζει πως μέχρι τώρα τέτοια φυτά, σε αποξηραμένη μορφή αλλά και βότανα, μπορούσε κανείς να τα μαζέψει από τη φύση ή να τα αγοράσει από μαγαζάκια, λαϊκές αγορές, πανηγύρια αλλά και πλανόδιους πωλητές. Ωστόσο, η εν λόγω αγορά λειτουργούσε και λειτουργεί ανεξέλεγκτα και χωρίς σαφείς οδηγίες ως προς τη δοσολογία, τον τρόπο χρήσης και τον κατά περίπτωση φαρμακευτικό σκοπό.
Ύστερα από επιστημονικές έρευνες χρόνων, πειραματικές δοκιμές και εφαρμογές και τις απαραίτητες ευρωπαϊκές εγκρίσεις, σαράντα φαρμακευτικά φυτά που μεγαλώνουν στη χώρα μας βρίσκονται ήδη στα ράφια των φαρμακείων ή αναμένεται να τα συναντήσουμε πολύ σύντομα μπροστά μας.
Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται το παρθένιο (που καταπολεμά τις ημικρανίες), η βαλεριάνα, το τήλιο, το μελισσόχορτο, η λεβάντα και το χαμομήλι (που έχουν ηρεμιστική και κατευναστική δράση), η τσουκνίδα, ο κέδρος, ο αρκτοστάφυλος, το πολυκόμπι, ο κέδρος και τα φύλλα ελιάς (με σημαντική διουρητική δράση), η μέντα, το μάραθο, ο γλυκάνισος, το δενδρολίβανο, το φασκόμηλο, η γλυκίριζα, η πικραλίδα και η ρίζα του ραδικιού (κιχωρίου) (που αντιμετωπίζουν γαστρεντερικές διαταραχές όπως η δυσπεψία), τα αντιμικροβιακά πανσές και λάππα και το αντικαταθλιπτικό βαλσαμόχορτο (υπερικό).
Επιπλέον, η αγριοκαστανιά, η αγριομερσίνη, ο μελίλωτος και η κόκκινη άμπελος καταπολεμούν πλέον επίσημα τα προβλήματα στο κυκλοφοριακό σύστημα, η καλέντουλα τις φλεγμονές του δέρματος και η δενδρομολόχα το κρυολόγημα και τον βήχα.
Εκτός, όμως, από τη φαρμακευτική σημασία αυτού του φυσικού πλούτου της χώρας, τεράστιες είναι και οι οικονομικές δυνατότητες που έχουν μπροστά τους οι παραγωγοί σε ό,τι αφορά την οργανωμένη καλλιέργεια τέτοιου είδους φυτών. «Πρόκειται για πολύ συνηθισμένα ελληνικά φυτά που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι διαθέτουν πλέον επίσημη άδεια κυκλοφορίας στο φαρμακείο» τονίζει ο κ. Μαγιάτης και προσθέτει: «οι προοπτικές είναι μεγάλες καθώς στην Ελλάδα φύονται 5000 διαφορετικά είδη φυτών και πολλά από αυτά μπορούν να καλλιεργηθούν και να αποτελέσουν διέξοδο για τον αγροτικό κόσμο. Αυτή τη στιγμή κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι από όλα αυτά καλλιεργείται και σε τι ποσότητες στη χώρα μας ενώ δεν υπάρχει και κάποιος επίσημος φορέας που να μπορεί να κατευθύνει τους αγρότες σε αυτές τις καλλιέργειες».
Παρ” όλα αυτά, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πολλά φυτά έχουν «μπει» την τελευταία δεκαετία στη διαδικασία της παραγωγής φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αντίθετα, στην Ελλάδα η σχετική δραστηριότητα βρίσκεται ακόμη σε χαμηλά επίπεδα με εξαίρεση, για παράδειγμα, την περίπτωση της Κρήτης, όπου καλλιεργείται το δίκταμο (γνωστό φυτό από την αρχαιότητα με αντισηπτική, τονωτική και αντισπασμωδική δράση), αλλά και της δυτικής Μακεδονίας, όπου καλλιεργούνται αρωματικά φυτά όπως το τριαντάφυλλο.
Στο ίδιο μήκος κύματος, μεγάλες δυνατότητες υπάρχουν και για καλλιέργειες που είναι ήδη εδραιωμένες εδώ και πολλά χρόνια, όπως αυτές του κρόκου Κοζάνης ή της μαστίχας Χίου. «Όσο και αν φαίνεται περίεργο τα δύο αυτά προϊόντα δεν έχουν ακόμη κατοχυρωθεί ως φαρμακευτικά, βρίσκονται, ωστόσο, πολλές έρευνες σε εξέλιξη από τις οποίες αποδεικνύεται η δράση της μαστίχας, για παράδειγμα, στην καταπολέμηση του έλκους στομάχου» τονίζει ο καθηγητής, με αφορμή τη διοργάνωση σχετικής ημερίδας από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Φαρμακευτικών και Αρωματικών Φυτών Βοΐου Κοζάνης, μεθαύριο, Κυριακή, στην Κοζάνη.

"Η βοτανοθεραπεία στους αρχαίους Ελληνες ιατρούς"

ΔΗΜ. ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

41ο Πανελλήνιο Παιδιατρικό Συνέδριο

Ρόδος 13-15 Ιουνίου 2003

Εισήγηση, Σάββατο 14 Ιουνίου 2003

Στα έργα των αρχαίων Ελλήνων ιατρών, στα οποία αρχίζει να εμφανίζεται η επιστημονική ιατρική, καταγράφεται ένας μεγάλος αριθμός φαρμάκων από το φυσικό περιβάλλον ιδιαίτερα από τα φυτά, τα βότανα. Δάσκαλος της βοτανοθεραπείας θεωρείται ο κένταυρος Χείρων, που ζούσε στο Πήλιο, με τα πολυάριθμα φυτά και βότανα. Από αυτόν διδάχθηκε ο ευρετής της Ιατρικής Ασκληπιός και στη συνέχεια οι γιοί του Μαχάων και Ποδαλείριος, οι οποίοι συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Στην εικόνα ο Απόλλων, ο Χείρων και ο Ασκληπιός σε παράσταση του 1ου αι. μ. Χ.
Στα ομηρικά έπη συναντούμαι αναφορές χρησιμοποίησης βοτάνων για θεραπευτικούς σκοπούς ή για δηλητηριάσεις, χωρίς όμως πολλές φορές να αναφέρεται ένα συγκεκριμένο βότανο ή να περιγράφεται με λεπτομέρεια. ΄Οταν ο Μενέλαος τραυματίσθηκε στον Τρωϊκό πόλεμο τον εξέτασε ο ιατρός Μαχάων, «άνδρας ίσος με τους θεούς «ισόθεος», προσπάθησε το βέλος να τραβήξει... κι' αφού εξέτασε την πληγή, εκεί που μέσα έφτασε το βέλος το φαρμακερό, το αίμα βύζαξε, δίχως χρονοτριβή και με πείρα πασπάλισε «ήπια φάρμακα» φάρμακα μαλακτικά, που κάποτε τα χάρισε στον πατέρα του, τον Ασκληπιό, ο Χείρων», (Ιλ. Δ 212-21.
Για τον ιατρό Μαχάονα σε άλλο χωρίο της Ιλιάδος, ο Ομηρος με έμφαση τονίζει: «Ιητρός γαρ ανήρ πολλών αντάξιος άλλων», (Ιλ. Λ 514), χαρακτηρισμός που διαχρονικά τιμά τους γιατρούς για την υψηλή τους προσφορά. Σε άλλο επίσης σημείο της Ιλιάδος ο τραυματισμένος από τη μάχη Ευρύπυλος απευθύνεται στον φίλο του Πάτροκλο παρακαλώντας τον: «σώσε με τώρα ..και με μια νυστεριά βγάλε μου από το μηρό το βέλος. Και ξέπλυνε με χλιαρό νερό το μαύρο αίμα από την πληγή, κι απάνω πασπάλισε την με πραϋντικά φάρμακα για να γιάνη, που , καθώς λένε, τάμαθες από τον Αχιλλέα, που κι' αυτόν τον είχε δασκαλέψει ο Χείρων, ο πιο ήμερος από όλους τους Κενταύρους», (Ιλ. Λ 828-832). Απόδοση στην νεοελληνική: Και ο Πάτροκλος έβαλε από πάνω με τα χέρια τρίβοντάς την με ρίζα πικρή που παύει τους πόνους. Ετσι ξεράθηκε η πληγή και σταμάτησε το αίμα», (Ιλ. Λ 844-84.
΄Ενας από του παλιούς θεούς- ιατρούς, όπως μας διηγείται ο Ομηρος, ήταν ο Παιήων, ο οποίος τον θέο Αρη γιάτρεψε στον Ολυμπο με βότανα παυσίπονα, οδυνήφατα. Το όνομα του Παιήωνα το έδωσαν οι αρχαίοι στο φυτό «παιωνία», το οποίο έχει και αιμοστατικές ιδιότητες. Ο Διοσκουρίδης, (3.140) ονομάζει την «παιωνία» και «γλυκυσίδη, πεντόροβον», που η ρίζα του βοτάνου αυτού δίνεται στις γυναίκες, οι οποίες δεν καθαρίσθηκαν από τον τοκετό. Όταν πίνεται με κρασί βοηθά τους πόνους της κοιλιάς, όσους έχουν ίκτερο, νεφρίτιδα, και όσους πονάνε στην ουροδόχο κύστη και οι σπόροι όταν τρώγονται από τα παιδιά θεραπεύουν τη λιθίαση».
Για τα «οδυνήφατα φάρμακα», τα βότανα που σταματούν την οδύνη τον πόνο, γίνεται αναφορά και στον τραυματισμό του θεού Αδη ( Ιλ. Ε 401), τον οποίο «γιάτριψε ο Παιήων πασπαλίζοντας το τραύμα του με τα οδυνήφατα φάρμακα, που σταματούν τους πόνους». Ακόμη στα Ομηρικά έπη μνημονεύονται τα βότανα «νηπενθές»(Οδ. Δ 220-226) το οποίο η Ελένη έλαβε από την Αίγυπτο και το είχε δώσει στον Τηλέμαχο για να λησμονήσει και να μην έχει λύπη για την κατάσταση με τους μνηστήρες στο σπίτι του πατέρα του και το άλλο βότανο το «μόλυ», για το οποίο ο καθηγητής Πλαϊτάκης σε ανακοίνωσή του υποστήριξε ότι το βότανο αυτό ήταν αντίδοτο στο Στραμμώνιον της Κίρκης με την αντιχολινεργική του δράση, που προκαλεί αμνησία και παραλήρημα.
Στα βιβλία της Ιπποκρατικής Συλλογής αριθμούνται 236 φυτικά φάρμακα, χωρίς όμως να υπάρχει περιγραφή του κάθε βοτάνου. Ισως διότι υπέθεταν ότι είναι γνωστά τα έργα των ριζοτόμων, που ασχολούνταν με τη συλλογή και περιγραφή των θεραπευτικών φυτών. (Εμμανουήλ, σελ. 7.
Αναφέρουμε στη συνέχεια μια αδρή φαρμακολογική κατάταξη με μερικές από τις ιπποκρατικές δρόγες:
Ως Ανθελμινθικά χορηγούνταν: άγνος, κεδρέλαιον, κρόμμυα, τορδύλιον.
Ως Εμετικά: σκαμωνία, θαψία, μέλας και λευκός ελλέβορος, υσσωπος, ραφανίς, ορίγανον.
Ως αποχρεμπτικά: κενταύριον, ύσσωπος, θαψία, ελατήριον, ορίγανον, σινάπι, κύμινον, ελελίφασκος, κάππαρις, χαλβάνη, βήχιον, άρον, (Στην εικόνα το βότανο αρον)
Ως διουρητικά: σκόροδον, πράσον, κρόμμυον, πετροσέλινον, γλήχων, αδίαντος, πήγανος, μάραθρον, μελία.
Ως στυπτικά του εντερικού σωλήνος: μήκων (όπιον), (στην εικόνα θεά της μινωικής εποχής με τα αφιόνια στην κεφαλή), σίδιον μύρτα, κράνεα, μέσπιλα, κυδωνέα, καλαμίνθη, λάθυροι, κέγχρος, ανηθον.
Για τις παθήσεις του δέρματος: γλίσχραμα κριθής, άλευρον φακής και λαθύρου, ρίζα καισπέρμα κράμβης, ρίζα ελατηρίου, φλοιοί κρομμύου, πικραμύγδαλα, σπέρματα κνίδης, κλπ.
Επί πυορροούντων δοθιήνων χρησιμοποιούνταν: κηκίδες, φλοιός δρυός και ροδίων, πεντάφυλλον, κισσός, άκανθα, γλυκυσίδη (παιωνία), φύλλα ελαίας, μωρέας, βάτου, ελατήριον, κλπ. (Βλέπουμε απεικόνιση βάτου από τον παλαιότερο κώδικα του Διοσκουρίδη).
Ως ελαφρό καθαρτικό στο «Περί αγμών», 36, και στους «Αφορισμούς» του Ιπποκράτους, (τμήμα τέταρτον 13), συνιστάται η χρήση του ελλέβορου, ενώ παράλληλα (στο Αφορισμό τμήμα πέμπτον 1), τονίζεται ότι ο σπασμός, που θα προέλθει από ελλέβορο είναι προγνωστικό θανάσιμο, επισημαίνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο, ότι θα πρέπει κανείς να προσέχει να χορηγεί την αναγκαία ποσότητα στον ασθενή, χωρίς να προκαλεί παρενέργειες.
Στο «Περί Διαίτης Οξέων» 8, (τόμ. Α, σελ. 307) ο Ιπποκράτης συνιστά για καθαρισμό των εντέρων να ενσταλάζουν σε ξερά σύκα επτά σταγόνες από το γαλάκτωμα του Τιθύμαλλου, κοινώς Γαλατσίδα, που βλέπουμε στην εικόνα.
Επίσης ο Ιπποκράτης γνωρίζει την ναρκωτική ενέργεια του μανδραγόρα και στο έργο του «Περί τόπων των κατά άνθρωπον», 39, σημειώνει: «Στα πρόσωπα που κατέχονται από θλίψη, που πάσχουν από μελαγχολία και θέλουν να αυτοχειρισθούν, να κρεμασθούν, να τους δίνετε το πρωί ποτό από ρίζα μανδραγόρα, σε μικρή δόση ώστε να μην προκαλέση παραλήρημα».
Την υπνωτική και αναισθητική ενέργεια του μανδραγόρα επισημαίνει και ο Διοσκουρίδης, (τόμ. Δ. 75), ο οποίος συνιστά συγκεκριμένη δοσολογία για την πρόκληση ληθάργου σε εκείνους που πρόκειται να υποβληθούν σε εγχείρηση ή καυτηρίαση.
Μια πρώτη συστηματική καταγραφή των φυτών έχουμε από τον Θεόφραστο, μαθητή του Αριστοτέλους, στο έργο του «Περί Φυτών Ιστορίας», του οποίου το 9ο βιβλίο είναι αφιερωμένο στα βότανα και τις ιατρικές τους ιδιότητες. Γράφει για τον τρόπο συλλογή των βοτάνων και τον τρόπο εξαγωγής του χυλού εξ αυτών. Η συλλογή και κοπή των ριζών των βοτάνων αποκαλούνταν ριζοτομία, ριζοτόμοι οι απασχολούμενοι με αυτήν και «Ριζοτομικόν», το σχετικό βιβλίο.
Ο Θεόφραστος αναφέρει ότι Θρασύας ο Μαντινεύς έφτιαχνε ένα δηλητήριο με χυμούς κωνείου, μήκωνος και άλλων παρομοίων, το οποίο προκαλούσε ένα εύκολο και ανώδυνο τέλος της ζωής,. Ακόμη γράφει ότι οι κάτοικοι της πόλεως Ιουλίδος της νήσου Κείου (Τζιάς) χρησιμοποιούσαν το κώνειο, το οποίο ως γνωστό σύμφωνα με σχετικό νόμο, το έπιναν οι ηλικιωμένοι οι υπερβαίνοντες το εξηκοστό έτος, δίνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο ανώδυνο τέλος στη ζωή τους.
Αναφέρει ακόμη τα μέρη της Ελλάδος, στα οποία φυτρώνουν πολλά ιατρικά βότανα με πρώτο το Πήλιον στη Θεσσαλία, το Τελεύθριο στην Εύβοια, τον Παρνασσό, τη Αρκαδία και τη Λακωνία. Μάλιστα μας δίνει την πληροφορία ότι οι κάτοικοι της Αρκαδίας κατά την εποχή της Ανοίξεως δεν έπιναν φάρμακα, αλλά μόνο γάλα αγελάδος «γαλακτοποτείν», και τούτο διότι το γάλα περιείχε πολλές ουσίες από τα χόρτα και βότανα, που οι αγελάδες έτρωγαν κατά την άνοιξη.
Ιδιαίτερα για το Δίκταμον της Κρήτης ο Θεόφραστος γράφει ότι χρησιμοποιείται σε πολλές καταστάσεις ακόμη και στη δυστοκία των γυναικών, αλλά είναι σπάνιο διότι, όπως σημειώνει, το αναζητούν και το τρώνε οι αίγες, οι οποίες τρώγοντας τον δίκταμο αποβάλλουν τα βέλη που έχουν δεχθεί, άποψη την οποία μνημονεύει ο Αριστοτέλης και ο Γαληνός, ενώ η εικόνα είναι από περιηγητικό κείμενο του 1703.
Ο ονομαστότερος φαρμακολόγος της αρχαιότητας είναι ο Διοσκουρίδης, που έζησε κατά τον 1ο μ. Χ. αιώνα και του οποίου το κλασσικό του έργο «Περί ύλης Ιατρικής», δηλ. περί των χρησιμοποιουμένων φαρμάκων, έχει διασωθεί σε μερικούς κώδικες, με αρχαιότερο τον κώδικα του 512 μ. Χ., ο επονομασθείς κώδικας της Ανικίας, από την αρχόντισσα της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία παρήγγειλε στον αντιγραφέα το έργο του Διοσκουρίδη, και σήμερα ο κώδικας αυτός εναπόκειται τη Βιβλιοθήκη της Βιέννης.
Σε ένα άλλο κώδικα του Διοσκουρίδη του 12ου αι. που βρίσκεται σε Βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου ΄Ορους βλέπουμε εκτός από τα φυτά να έχουν προστεθεί και ανθρώπινες φιγούρες. Στον παλαιότερο κώδικα του Διοσκουρίδη, του 512 απεικονίζονται 383 φυτά και έχουν προστεθεί και μερικές ενδιαφέρουσες παραστάσεις.



Στην πρώτη εικόνα η θεά των ανακαλύψεων Εύρεσις, παραδίνει στον Διοσκορίδη τη θαυματουργική ρίζα του μανδραγόρα, που έχει ανθρώπινη μορφή. Παρατηρούμε ότι απεικονίζεται και ένας σκύλος, που χρησιμοποιούνταν σύμφωνα με σχετική πρόληψη για να ξεριζώνει τον μανδραγόρα, διότι αν τον ξερίζωνε άνθρωπος, θα κουφαινόταν από τις φωνές του φυτού!!!

Σε άλλη πάλι παράσταση βλέπουμε τον Κρατεύα να ζωγραφίζει τον μανδραγόρα.






Και στην επόμενη απεικονίζεται στο μέσον ο κένταυρος Χείρων, δάσκαλος του Ασκληπιού ενώ σε μία άλλη μικρογραφία παριστάνεται στο κέντρο ο Γαληνός περιστοιχιζόμενος από τους ιατρούς Διοσκουρίδη, Νίκανδρο, Ρούφο, Ανδρέα, Απολλώνιο και Κρατεύα.
Περισσότερα από 500 φυτά με τη δράση τους στις διάφορες ασθένειες του ανθρωπίνου σώματος είχε μελετήσει ο Διοσκουρίδης, ο οποίος τα κατέταξε σύμφωνα με τις θεραπευτικές τους ιδιότητες και οι αρρώστιες που ξεχωρίζει στο έργο του ξεπερνούν τις 50, αρχίζοντας από τον πονοκέφαλο και καταλήγοντας στον ίκτερο, τις παθήσεις του σπληνός, του νεφρού και τα έλκη του στομάχου.. (Μπάουμ 93).
Σημειώνουμε ότι πολλά από τα φυτά που ο Διοσκουρίδης αναγράφει στο Περί ύλης Ιατρικής, ο Αγγλος ιατρός και καθηγητής της Βοτανικής Σιπθορπ, που περιόδευσε την Ελλάδα το 1786, προσπάθησε και τα κατέγραψε με παράλληλο σχεδιασμό τους σε δέκα ογκώδεις τόμους με τίτλο Flora Graeca, που τον τίτλο του πρώτου τόμου του 1806 βλέπουμε στην εικόνα.
Στο περί πτελέας, κοινώς φτελιάς κεφάλαιο ο Διοσκουρίδης μνημονεύει και την αντισηπτική ιδιότητα της μούχλας (1, 84): «Η μούχλα η οποία μαζεύεται στα παλιά ξύλα και τη βάση των κορμών, αν πασπαλιστεί σαν αλεύρι, καθαρίζει και επουλώνει τα έλκη», παρατήρηση που αξιοποιήθηκε μετά από αιώνες με την ανακάλυψη της πενικιλλίνης από τον Φλέμιγκ.
Επίσης σχετικά με την ιτιά (Α 104) παρατηρεί ότι «ο καρπός, τα φύλλα, ο φλοιός και ο χυμός έχουν στυπτικές ιδιότητες» που βοηθούν στους πόνους των αυτιών. Και το αφέψημά της, όταν με αυτό γίνονται εξωτερικές πλύσεις, είναι πάρα πολύ καλό για την ποδάγρα». Σημειώνουμε ότι το 1827 απομονώθηκε από την ιτιά η σαλικίνη, η οποία ονομάσθηκε έτσι από το λατινικό όνομα της ιτιάς, Salix, και η γνώση της ουσίας αυτής συνετέλεσε στη σύνθεση της ασπιρίνης. Στη Φαρμακολογία του ο καθηγητής Κωστής στα 1855 την σαλικίνη την αποδίδει με το ελληνικό όνομα «ιτεϊνη».
Οι συχνοί πόλεμοι κατά την αρχαιότητα συντέλεσαν ώστε τα βότανα να έχουν σημαντική θέση στην θεραπευτική των τραυμάτων, όπως για παράδειγμα η «Λυσιμαχία», το φυτό το οποίο ονομάσθηκε προς τιμήν του Λυσιμάχου στρατηγού του Μ. Αλεξάνδρου και ο οποίος χρησιμοποίησε το φυτό αυτό ως αιμοστατικό για να γιατρεύει τις πληγές των στρατιωτών του. Περιγράφεται και από τον Διοσκουρίδη (Δ. 3) ο οποίος σημειώνει ότι «είναι κατάλληλο για τα τραύματα και αιμοστατικό», «προς αίματος αναγωγάς και δυσεντερίας», ιδιότητες που επαναλαμβάνει και ο Γαληνός. (τόμ. ΧΙ, σελ. 64) στο Περί των απλών φαρμάκων κράσεως και δυνάμεως.
Ακόμη ως αιμοστατικό χρησιμοποιούνταν το βότανο «Αχίλλειον», όπως σημειώνει ο Διοσκουρίδης (Δ 36), το οποίο το έδιναν και σε φλεγμονές και απεικονίζεται σε χειρόγραφο του Διοσκουρίδη.
Ένα πολύ κοινό φυτό που φυτρώνει στους τοίχους και χαλάσματα είναι το ονομαζόμενο από τον Διοσκουρίδη (Δ, 85) Ελξίνη ή παρθένιον, ή περδίκιον (εξ ού και περδικάκι στη νεοελληνική γλώσσα), του οποίου τα φύλλα αν τεθούν ως κατάπλασμα θεραπεύουν το ερυσίπελας, τα κονδυλώματα, τα εγκαύματα και κάθε φλεγμονή και πρήξιμο. Μάλιστα ο Πλίνιος 22.17, γράφει ότι ο Περικλής κατά την ανέγερση ναού στον Παρθενώνα σε έναν εργάτη που κτύπησε και αιμορραγούσε, πήρε το φυτό αυτό και το έθεσε πάνω στην πληγή με αποτέλεσμα το σταμάτημα της αιμορραγίας, γι' αυτό και ονομάσθηκε «Παρθένιον», προς τιμή της θεάς Αθηνάς.
Για τις αντιβηχικές, αναλγητικές, στυπτικές και υπνωτικές ιδιότητες του οπίου, που βγαίνει από την μήκωνα την υπνοφόρο (Δ 64) ο Διοσκουρίδης, γράφει ότι « το όπιο... αν ληφθεί σε μικρή ποσότητα έως ενός ροβιού, είναι παυσίπονο, υπνωτικό και πεπτικό, ενώ βοηθά τους βήχες και τα κοιλιακά. Όταν πίνεται όμως σε μεγαλύτερη ποσότητα βυθίζει σε ληθαργικό ύπνο και είναι θανατηφόρο». Σημειώνουμε ότι η μήκων η υπνοφόρος είναι ο λογότυπος της Ελληνικής Αναισθησιολογικής Εταιρείας.
Ένα άλλο βότανο για το βήχα θεωρείται το «Πράσιον», εικόνα επίσης από χειρόγραφο, του οποίου τα φύλλα μαζί με τα σπέρματα βράζονται με μέλι και χορηγούνται στους φθισικούς, ασθματικούς και σε εκείνους που βήχουν.
Ακόμη για το αναπνευστικό σύστημα για βήχα και δύσπνοια έδιναν και το βότανο «Ιππουρίς, ή έφεδρον», που το αλκαλοειδές εφεδρίνη, που απομονονώθηκε το 1887, έδινε τα θεραπευτικά αποτελέσματα, ουσία που και σήμερα περιέχεται σε σκευάσματα για τον βήχα.
Στους κωλικούς των νεφρών από τον Γαληνό (ΧΙΙΙ, σελ. 89) συνιστάται «σπέρμα υοσκυάμου», «κώνειον», «οπό της μήκωνος», και «φλοιό της ρίζης του μανδαγόρα». Στη «δυσουρία» χορηγούνταν επίσης το κοινό φυτό «καυκαλίδα ή μοσχολάχανο» το αναφερόμενο από τον Διοσκουρίδη (Γ 54) ως «Τόρδιλον» ή «Σέσελι Κρητικόν» του οποίου ο «χυμός του βλαστού και του σπόρου, όταν είναι ακόμη χλωρός, αν πίνεται μαζί με γλυκό κρασί για δέκα ημέρες, θεραπεύει όσους έχουν νεφρίτιδα». Τα φύλλα καθώς και η ρίζα του Παλίουρου, κοινώς παλιούρι, στο «Περί της των απλών φαρμάκων κράσεως και δυνάμεως Βιβλίον Θ», (τόμ. ΧΙΙ, σελ. 93-94) ο Γαληνός τα χρησιμοποιεί για να θεραπεύει τα φύματα, ενώ τον καρπό για να διαλύει του λίθους της ουροδόχου κύστεως, αντίληψη που διατηρείται μέχρι σήμερα.

Ένα άλλο βότανο (Γ 141) ήταν το «λιθόσπερμον» ή <αετόνυχον», ή «Ηράκλεια», του οποίου οι σκληροί σπόροι, γι' αυτό και το όνομά του, έχουν τη δυνατότητα, όταν πίνονται μαζί με λευκό κρασί, να σπάνε τις πέτρες και να προκαλούν την ούρηση».


Οι αρχαίοι ιατροί χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά τη μέθοδο επάλειψης των βοτάνων στις πάσχουσες περιοχές του σώματος ως έμπλαστρα με την πεποίθηση ότι με την απορροφητική ικανότητα του δέρματος θα εισχωρήσουν οι δραστικές ουσίες των βοτάνων στο προσβεβλημένο μέρος του σώματος. Εξ άλλου και σήμερα εφαρμόζεται η διαδερμική χορήγηση με την επικόλληση στο δέρμα ταινιών όπου εναποτίθεται η δραστική φαρμακευτική ουσία.
Το βότανο «Γεντιανή» ονομάσθηκε (Γ 3) από το όνομα του βασιλιά της Ιλλυρίας Γέντη, (2ος αι. π.Χ.), ο οποίος τη χρησιμοποίησε για την πανώλη. ο Διοσκουρίδης σημειώνει ότι Το εκχύλισμα της ρίζας σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη ενδείκνυται στους πόνους των πλευρών, στις σήψεις, τα διαστρέμματα και ο χυμός για τα διαβρωτικά έλκη του δέρματος.
Το αφέψημα του «θυμαριού», χρησιμοποιήθηκε τόσο στη δύσπνοια και ως αποχρεμπτικό, όσο και ως ανθελμινθικό, ιδιότητα που θα οφείλεται στην εμπεριεχόμενη θυμόλη, η οποία σύμφωνα με την Φαρμακολογία του Ιωακείμογλου (τόμ. Α, σελ. 689) χρησιμοποιούνταν επί των παρασιτώσεων.
Η «Πτέρις» κατά τον Διοσκορίδη (Δ 184) αποβάλλει την έλμινθα, γι' αυτό και έχει εκτρωτικές ιδιότητες έναντι των εμβρύων, άποψη που αναγράφει ο Γαληνός και ο Παύλος Αιγινήτης, (7ος αι. μ.Χ.) (Βιβλίον 7)
Για τον καρκίνο οι αρχαίοι ιατροί χρησιμοποιούσαν διάφορα βότανα όπως το αποκαλούμενο «Ασκληπιάς», που «αρμόζει και προς εν μαστοίς και μήτρα κακοήθη», την «ακαλύφη» ή «κνίδη» κοινώς τσουκνίδα, που χορηγούνταν από τον Διοσκουρίδη (Δ 93) και «προς καρκινώδη», όπως και από τον Γαληνό (ΧΙ σελ. 81 ο οποίος επαναλαμβάνει ότι θεραπεύει «τα γαγγραινώδη και τα καρκινώδη ».


Το Δρακόντιον το κοινώς λεγόμενο φιδόχορτο (Β 166) καταστρέφει τους πολύποδες της ρινός, όταν εισαχθεί το εκχύλισμα του καρπού και κατά την επάλειψη αναστέλλει τα καρκινώματά της. ΄Αποψη που επαναλαμβάνεται (ΧΙ σελ. 865), από τον Γαληνό «και καρκίνους και πολύποδας εκτήκειν», καταστρέφει.


Το βότανο «Ερύσιμον» το κοινώς λεγόμενο «σκυλλόβρουβα», (Β 15 ωφελεί και στα « κρυπτά καρκινώματα » ενώ σχετική συνταγή «Περί καρκινωδών και κακοήθων ελκών» (ΧΙΙΙ, σελ. 733), αναγράφει ο Γαληνός. Ο «ελλέβορος» χρησιμοποιείται από τους παλιούς ιατρούς εσωτερικά σε κρυφούς καρκίνους σύμφωνα με τον Ρούφο τον Εφέσιο (εκδ. Ματθει, σελ. 290), τον Ορειβάσιο, τόμ. 2, σελ. 138, τον Παύλο Αιγινήτη, (βιβλίον 4, κεφ. 26), ενώ ο Ιπποκράτης τον χρησιμοποιεί για εξωτερική χρήση.

Ο ιατρός Αέτιος (έκδ. Αλδου, σελ. 163) στα καρκινώματα του στόματος συνιστά τη χρήση καρπού ερίκης σε χυλό υοσκυάμου με μέλι.. Το «Ελατήριον ή σίκυς άγριος», η κοινώς πικραγγουριά συνιστάται από τον Ιπποκράτη (Επιδημιών Δεύτερον, Τμήμα έκτον) σε περίπτωση καρκίνου, «καρκίνου γενομένου ..διδόναι πίνειν ελατήριον ».

Ο ιξός (Διοσκ. Γ 89) που φυτρώνει στην κυδωνιά, αχλαδιά και σε άλλα δένδρα και στη ρίζα κάποιων θάμνων, έχει τη δυνατότητα να διαλύει, να μαλακώνει και να χωνεύει τις νεοπλασίες... με ίση ποσότητα ρετσινού και κεριού.
Για το βότανο Απαρίνη και τις θεραπευτικές του ιδιότητες έχουν γράψει οι αρχαίοι ιατροί, ενώ μεταγενέστερα θεωρήθηκε φάρμακο για τον καρκίνο. Συγκεκριμένα κατά το 1814 στον Ερμή το Λόγιο αναδημοσιεύεται η είδηση από τον αγγλικό τύπο ότι για το «φθοροποιόν πάθος καρκίνου λεγόμενον» έχει εφευρεθεί ένα νέο φάρμακο από το χόρτο το κατά τον Λινναίον ονομαζόμενο «Galion Aparine».



Και στις μέρες μας καταβάλλεται προσπάθεια από τους ερευνητές να εντοπίσουν βότανα με αντικαρκινικές ιδιότητες. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα αντινεοπλασματικά φάρμακα Βινκριστίνη, και βιμπλαστίνη πηγή έχουν το φυτό Vinca Rosea .



Τα αντίδοτα στα δηλητήρια είχαν ξεχωριστή θέση στα έργα των αρχαίων ιατρών. Ο ιατρός Νίκανδρος (2ος αι. π. Χ.) έχει γράψει τα «Θηριακά» και «Αλεξιφάρμακα», από όπου βλέπουμε τη σχετική εικόνα. Ένα από τα βότανα που χρησιμοποιούνταν ως αντίδοτο στα δήγματα από τα ερπετά ήταν ο Απήγανος, (Διοσκ Γ 45 φωτογρ 216). Ο Αθήναιος στο έργο του Δειπνοσοφιστές δίνει την πληροφορία ότι οι καλεσμένοι του τυράννου Κλέαρχου στην Ηράκλεια Θράκης έτρωγαν προληπτικά απήγανο γιατί φοβούνταν μην τους δηλητηριάσει με ακόνιτο.
Ένα άλλο δηλητηριώδες και θανατηφόρο φυτό είναι το κώνειο, για το οποίο σημειώνεται ότι θανατώνει παγώνοντας το σώμα του ανθρώπου, ενέργεια που μας θυμίζει τις περιγραφές του Σωκράτη κατά τη λήψη του κωνείου, όταν είχε καταδικασθεί σε θάνατο. Ο χυμός του κωνείου όταν ξεραθεί είναι χρήσιμος σε παυσίπονα παρασκευάσματα και ως κατάπλασμα σβύνει τον έρπητα και το ερυσίπελας. Ακόμη το κώνειο αν τεθεί ως κατάπλασμα στους όρχεις βοηθούν εκείνους, οι οποίοι έχουν ονειρώξεις, στερεύουν το γάλα στις γυναίκες, ενώ στην εφηβική ηλικία στα μεν κορίτσια εμποδίζει την αύξηση των μαστών, στα δε αγόρια προκαλεί ατροφία των όρχεων.
Η βαλεριάνα ή νάρδος σύμφωνα με τον Διοσκορίδη, (Α 7), και Γαληνό βοηθά στις ναυτίες, στις καρδιαλγίες, στις παθήσεις ηπατος, νεφρών, ουροδόχου κύστεως, στον ίκτερο, προστίθεται στα μαλακτικά καταπλάσματα, στα ροφήματα και στις θερμαντικές αλοιφές. Στα Ιπποκρατικά έργα (Δ 422) η βαλεριάνα χρησιμοποιήθηκε σε γυναικολογικές παθήσεις και προσφέρονταν στη λεχώνα ως κατευναστικό.
Στη βαλεριάνα περιέχεται το βαλεριανικό οξύ, το οποίο μνημονεύεται στις Φαρμακολογίες Κωστή (1855, σελ. 634-635) και Ιωακείμογλου, (215), δρά στον εγκέφαλο, γι' αυτό και δίδονταν ως καταπραϋντικό, ενώ σχετικά σκευάσματα κυκλοφορούν μέχρι και σήμερα.
Σε περίπτωση ρινορραγίας μεταξύ των άλλων ο Γαληνός (Περί συνθέσεως φαρμάκων των κατά τόπους, τόμ. ΧΙΙ, σελ. 692) συνιστά την πίεση εξωτερικά των μυκτήρων, αφού έχει τοποθετηθεί σπληνίο υφάσματος εμποτισμένο σε λύκιο (φωτογρ. 199), το οποίο καλείται και πυξάκανθα (ΧΙΙ, σελ. 63) και χρησιμοποιείται στις φλεγμονές και ελκώσεις του στόματος, της έδρας, σε έρπητες, στα μολυσμένα και κακοήθη έλκη, πυορροούντα ώτα, παρατρίμματα και παρωνυχίες. Παρόμοια έχει γράψει και ο Διοσκορίδης (Α 100).
Συνταγές με βότανα για τις παιδικές ασθένειες, όπως άφθες του στόματος, φλεγμονές των αμυγδαλών, των ώτων κλπ.. αναγράφει ο Γαληνός στο «Περί συνθέσεως φαρμάκων των κατά τόπους», ενώ για την επιληψία στο έργο του «Τω επιληπτικώ παιδί υποθήκη» συνιστά εκτός από τις διαιτητικές οδηγίες και τον τρόπο ζωής, τη χρήση του χυμού της σκίλλης, δίδοντας οδηγίες παρασκευής του. Ωστόσο ο Γαληνός σε ένα άλλο έργο του «Περί κράσεως και δυνάμεως των απλών φαρμάκων», (ΧΙ, σελ. 859), αναγράφει μία εμπειρία του με επιληπτικό παιδί οκτώ μηνών, στο οποίο είχε δοθεί να φορά στο λαιμό του ρίζα «παιωνίας», με αποτέλεσμα την παύση των σπασμών, ενώ δύο φορές που δοκίμασε να απομακρύνει από το λαιμό του παιδιού την ρίζα της «παιωνίας», επαναλαμβάνονταν οι επιληπτικοί σπασμοί, που έκανε τον Γαληνός να διερωτηθεί στο κείμενό του μήπως τα απορρέοντα μόρια από την ρίζα δια της εισπνοής εισέρχονταν στον οργανισμό του παιδιού και έφερναν το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Πάντως τη ρίζα παιωνίας συναντήσαμε σε συνταγή για την επιληψία σε φαρμακολογία του 19ου αιώνος.
Ο Γαληνός χρησιμοποίησε και σύνθετα ή πολύχρηστα φάρμακα, διότι με τα απλά βότανα, 304 καταγράφει, πολλές φορές δεν θεραπεύονται «αι παρά φύσιν διαθέσεις».Χαρακτηριστικό παράδειγμα συνθέτου φαρμάκου αποτελεί η «πανα΄κεια.. με 16 βότανα και περίφημη «Θηριακή» του ιατρού Ανδρόμαχου, την οποία αναγράφει ο Γαληνός και η οποία αποτελούνταν από 55 βότανα και χρησιμοποιούνταν μέχρι τον 19ο αιώνα, όπως διαπιστώνεται η αναγραφή της στην Ελληνική Φαρμακοποιϊα του Γ. Φωτεινού κατά το 1835. Πάντως τα σύνθετα φάρμακα του Γαληνού ήταν η βάση για τα σύγχρονα ιδιοσκευάσματα
Ο ιστορικός Παυσανίας στο έργο του Ελλάδος περιήγησις, Βοιωτικά (41,7), στην περιγραφή για την Χαιρώνεια, μας δίνει την πληροφορία ότι εκεί υπήρχε ένα είδος φαρμακοβιομηχανίας της εποχής, όπου από άνθη κρίνου, τριαντάφυλλου, ναρκίσσου και ίριδος, έφτιαχναν παυσίπονες αλοιφές, οι οποίες «αλγηδόνων ιάματα ανθρώποις γίνεται».
Στις θεραπευτικές της ιδιότητες της «Ιριδος» (Α 1), περιλαμβάνεται η ισχιαλγία, οι πονοκέφαλοι και οι κωλικοί. Σημειώνουμε (Ν. Κωστή, σελ 388, Γεννάδιος 1914, σελ. 440) ότι μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνος κρεμούσαν στο λαιμό των βρεφών τεμάχια ρίζας ίριδος, τα ονομαζόμενα «δάκτυλοι ίριδος», «irris root fingers», για να την μασούν προς ανακούφιση και επιβοήθηση της πρώτης οδοντοφυίας.
Στη συνοπτική αυτή περιήγηση στα θεραπευτικά φυτά των αρχαίων ιατρών ας σταθούμε και σε μια θεραπεία του Γαληνού, (τόμ. ΧΙΙ, σελ. 904-907) ο οποίος όταν επέστρεψε για πρώτη φορά από την Αλεξάνδρεια στην πατρίδα του, τη Πέργαμο, συνάντησε έναν κηπουρό «υπό τε σταφυλής και παρισθμίων και αντιάδων πνιγόμενον».
Ο Γαληνός τότε σκέφθηκε να χρησιμοποιήσει για την φλεγμονή αυτή το χυμό από τον φλοιό χλωρών καρυδιών, με το σκεπτικό, όπως γράφει, αφού οι ουσίες διαπερνούν το δέρμα και εισέρχονται βαθιά και το βάψιμο τους δεν εξαλείφεται εύκολα, όπως παρατηρείται στους βαφείς, τότε η λεπτόρρευστη αυτή ουσία θα εισχωρήσει στη φλεγμονή των αμυγδαλών και θα θεραπεύσει τον ασθενή. Εδωσε αυτόν τον χυμό στον ασθενή να κάνει γαργαρισμούς, με αποτέλεσμα σύντομα να θεραπευθεί. Την αγωγή αυτή ο Γαληνός την δοκίμασε, αφού πρόσθεσε λίγο μέλι, σε πολλούς ασθενείς, ακόμη και σε παιδιά.
Διαβάζοντας αυτό το κεφάλαιο των Απάντων του Γαληνού, και την όλη του πρακτική, σκεφθήκαμε να δοκιμάσουμε τον χυμό των φλοιών των καρυδιών σε τρυβλία με αποικίες μικροβίων, για να διαπιστώσουμε τυχόν επίδρασή του στις αποικίες. Σε συνεργασία με τον ιατρό μικροβιολόγο κ. Βασίλη Παπανδρέου σε τρυβλίο, όπου είχαν αναπτυχθεί αποικίες κολοβακτηριδίου, και σε ένα άλλο αποικίες χρυσίζοντος σταφυλοκοκόκκου, ενσταλάχθηκε σταγόνα από τον χυμό φλοιών καρυδιών, ενώ σε άλλη θέση τέθηκε για σύγκριση σταγόνα φυσιολογικού ορού και σε άλλη δίσκος του Augmentin. Παρατηρήθηκε καταστροφή των μικροβίων τόσο στο θέση του Augmentin, όσο και στη θέση του εξεταζομένου υγρού, όπως φαίνεται στη διαφάνεια, ενώ στη θέση του φυσιολογικού ορού ουδεμία υπήρξε μεταβολή. Ισως κατ' αυτόν τον τρόπο μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε τη θεραπευτική τακτική του Γαληνού, την οποία χρησιμοποίησε με καλά αποτελέσματα, τον δεύτερο μ. Χ. αιώνα.
Κύριε πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, σταθήκαμε στα κείμενα των σημαντικών αρχαίων ιατρών, διότι στους μετέπειτα ιατρούς της βυζαντινής περιόδου επαναλαμβάνονται σχεδόν τα ίδια με λίγες προσθήκες και στη συνέχεια οι γνώσεις για τα θεραπευτικά βότανα με τη μετάφραση των κειμένων των αρχαίων Ελλήνων ιατρών στα λατινικά μεταφέρθηκαν στους ιατρούς της Ευρώπης και εφαρμόσθηκαν στην ευρωπαϊκή ιατρική, που διατηρήθηκαν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.
Αργότερα με την ανάπτυξη της φαρμακευτικής χημείας άρχισε η τιτλοποίηση και τυποποίηση τους και η προσπάθεια ανεύρεσης της δραστικής χημικής ουσίας τους, και αρκετά βότανα έχουν παραμείνει εν χρήσει. Ωστόσο κατά τα τελευταία χρόνια τα βότανα δοκιμάζονται και δημοσιεύονται εργασίες, όπως για παράδειγμα εκείνης που δημοσιεύθηκε στο Lancet το 1998, για τις αντιοξειδωτικές επιδράσεις των βοτάνων της Κρήτης θυμαριού και φασκόμηλου, καθώς και προσπάθειες διεθνώς για την ανεύρεση από τα βότανα νέων φαρμάκων για τον καρκίνο. Ευχαριστώ.
πηγη :karaberopouloς